آه، بغض رهاست
آه، حال عزاست
اسم حسین که میاد باید آه بکشی
آه، اسم خداست

دلم می‌خواد
شبیه شمع
اشک بشم، نمی‌شه

اندازه‌ی
حجم غمت
آه بکشم، نمی‌شه

چرا واژه‌به‌واژه‌ی لهوف آه می‌کشن؟!
چرا حرف تو که می‌شه، حروف آه می‌کشن؟!

آه، خیمه‌گاه
آه، قتلگاه
آه، یا حسین، ابی‌عبدالله

***

اشک، آب بقاست
اشک، شور نواست
وقتی دلت می‌گیره باید اشک بریزی
آه، عقده‌گشاست

أَنَا قَتیلُ الْعَبَرات
کشته‌ی اشک، حسینه

اشک بریز
آب فرات
کشته‌ی اشک، حسینه

بیا به خطبه‌های بی‌جواب اشک بریزیم
بیا این شبا با روضه‌ی آب اشک بریزیم

آه، بی‌پناه
آه، بی‌سپاه
آه، یاحسین، ابی‌عبدالله

هان! ای دشمن! رجزخوانید!
اصلاً، از ما، چه می‌دانید!
ما «أَصحاب‌ُ الیَقین» هستیم!
ما را، از مرگ، نترسانید!

مرگ ما شهادت است و شهادت «حَیاة عِنْدَ الرَّب»!
راز خون ما، رمز ماندگاریِ ما در این مکتب!
مقتدای ما باشد از ازل تا خود ابد زینب!

سر می‌دهیم؛ آری!
سر خم کنیم؛ هیهات!
ما کرده‌ایم بیعت
با عمّه‌ی سادات

***

نوح، رنج و، بلا زینب
کوه، صبر و‌، وفا زینب
جانِ، نصرُ، مِنَ الله و
روحِ، قالوا، بلا زینب

ماده‌شیر شیر حق و پرچم استوار ثارالله
بعد کربلا علمدار با اقتدار ثارالله
در نبرد شام و کوفه شده ذوالفقار ثارالله

جان می‌دهد؛ آری!
معجر دهد؛ هیهات!
جانم به این عزّت
جان عمّه‌ی سادات

سرِ خط، به نام خدا
برسد به دست حسین، ارادت ما
سلام علیک! اباالشّهدا!

همه آماده، همه دلداده، همه حرف ما یک‌کلام
پسر زهرا! سر و جان ما، به‌فدای تو «وَالسَّلام»

لبیک! ای آه جانکاه
لبیک! تنهاترین شاه
لبیک! یا داعی الله

***

یاحسین، مرا بپذیر
ناامید ز خانه‌ی تو، نرفته فقیر
امیری حسین، و نعم‌الامیر

نظری مولا، به دلم فرما، که سرافکنده آمدم
تو پناهی بر، هر دل مضطر، زار و شرمنده آمدم

رحمی! من بی‌‌پناهم
رحمی! غرق گناهم
رحمی! من رو سیاهم

ای ناگهان عزم سفر کرده
ای گریه‌ی مارا درآورده

میراث‌دار حضرت حیدر
بدرود ایرانی‌ترین رهبر

با ما بگو بی‌ما، کجا رفتی؟!
آخر چرا رفتی، چرا رفتی؟!
صبح شهادت کربلا رفتی!

تو یاد ما باش!
ما یاد اشک چشم تو در روضه‌هاییم
تو یاد ما باش!
ما یاد تو بین نجف تا کربلاییم
تو یاد ما باش، تو یاد ما باش!

صبا اگر گذری افتدت به کشورِ دوست
سلام ما برسان بر شهیدِ کشوردوست

***

ای سفره‌دار روضه‌ی سقّا
ای غصّه‌دار ظهر عاشورا

دوریم ما از روی چون ماهت
دست ابوفاضل به همراهت

رفتی ولی این راه می‌ماند
در بین ظلمت، ماه می‌ماند
چون مکتب الله می‌ماند

حالا کجایی؟!
حالا که در آغوش الطاف خدایی
حالا کجایی؟!
من مطمئنم این محرم کربلایی
حالا کجایی، حالا کجایی؟!

صبا اگر گذری افتدت به کشورِ دوست
سلام ما برسان بر شهیدِ کشوردوست

موسم هجرت است ای یاران
کوچ کنید ای سبک باران!
کوچ کنید در شب باران
قاقله‌ی حسین‌پنداران

باقی خون خدا
الباقی به‌فنا
از جان هر که گذشت
فَلْیَرحَل مَعَنا

یا حضرت دلدار؛ مهلاً، مهلاً
ما تشنه‌ی دیدار؛ مهلاً، مهلاً
داریم می‌آییم پشت سر تو
ای قافله سالار؛ مهلاً، مهلاً

حسینا! حسینا!
أُنْظُر إِلَیْنا

***

خون حسین‌بن‌علی جاری
شده‌است در ازای بیداری
کهنه نشد محرّمش! آری!
اگرچه قصّه‌ای است تکراری!

افتادم که مگر 
بردارد ز رهم
بی‌سر از پی او
جولانی بدهم

ما محو تو هستیم؛ «یَابنَ الزَّهرا»
گرد تو نشستیم؛ «یَابنَ الزَّهرا»
از شوق تو گشتیم از خود بی‌خود
انگار که مستیم؛ «یَابنَ الزَّهرا»


حسینا! حسینا!
أُنْظُر إِلَیْنا

حسینا! به حق زهرا «اُنظُر إِلَیْنا»
تَصَدَّقْ یَأبنَ عَلی عَلَینا
أَبَد وَلله یازهرا ما نِنْسَی حُسَینا

محاله دست از عشق تو بردارم
بمیرم، بازم به تو بدهکارم
تو خیلی آقایی و منم خیلی
دوسِت دارم

حتّی مرگ
از این عشق
جدا نمی‌کنه منو

دارم از
لطفِ تو
همین نفس کشیدنو

نمی‌شم از فکر تو جدا؛ «أَبی عَبدِالله»
قرار ما باشه کربلا؛ «أَبی عَبدِالله»

***

حسینا! إِلَیْکَ بِالأَحزانِ أتَینا
علیٰ عَهدِکْ مولایَ وَفَینا
أَبَد وَلله یازهرا ما نِنْسَی حُسَینا

تو دنیای ما رو زیرورو کردی
تو حتّی با نوکراتم همدردی
همیشه از پیرغلامتم دیدم
جوونمردی

تو عشقِ
دنیای
منی امام حسین

امروز و
فردای
منی امام حسین

تو رو هرشب می‌زنم صدا؛ «أَبی عَبدِالله»
قرار ما باشه کربلا؛ «أَبی عَبدِالله»

من از این منی که هستم، خستم
به هیاهوی جهان دل بستم
مگه تو کاری کنی، برا دلم
هرچی‌ام که باشم، عاشق‌ هستم

من غیر داغت، زخمی داغی نبودم
من هرچی بودم، پیش تو یاغی نبودم

شرمنده‌ام از توبه‌هایی که شکستم
امّا به روی بچّه‌هات آبو نبستم

تو که حرّو امون دادی
به تن مرده جون دادی
ینی خاکو طلا کردی
شهید کربلا کردی

مگه چی به زهیر گفتی!
چی به راهب دیر گفتی!
به منم بگو این رازو
تو یادم بده پروازو

إِنّی أُحِبُّک
حُبّاً شدیدا
منم ببر توو
جمع شهیدا

***

می‌دونم که ناممو وا کردی
توو جواب گفتی می‌خوای برگردی؟!
آره من می‌خوام بیام کنار تو
زندگیم نگذره با بی‌دردی

دردی که از تو می‌رسه، درمون عشقه
اشکی که توو اسم توئه بارون عشقه

هرجا که حرفت شد، همونجا کربلا شد
گفتم حسین و راز عشقت برملا شد

اگه دوری ازت کردم
به‌خدا که غلط کردم
در خیمه‌ی تو بازه
غمت آدمو می‌سازه

دم مرگو کجا باشیم!
خوبه توو کربلا باشیم!
بُکنیم سرو تقدیمت
یه‌دل سیر ببینیمت

إِنّی أُحِبُّک
حُبّاً شدیدا
منم ببر توو
جمع شهیدا